นิทานอีสป เรื่อง หมาป่ากับลูกแกะ นิทานก่อนนอน นิทานสั้นๆอ่านเพลิน

ผู้แต่ง อีสป

  เช้าตรู่วันหนึ่ง ลูกแกะหลงฝูงยืนดื่มน้ำอยู่บริเวณริมฝั่งลำธารในป่า ในเช้าวันเดียวกันนั้นเอง หมาป่าหิวโซก็ย่างกายลงมาจากต้นน้ำเพื่อล่าเหยื่อ ไม่ช้าไม่นานมันก็เห็นเจ้าแกะน้อยตัวนั้น ตามกฎแห่งหมาป่า มันจะต้องเขมือบอาหารโอชะเช่นนี้ไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูก ทว่าเจ้าลูกแกะช่างดูไร้ทางสู้อักทั้งดูไร้เดียงสาจนเจ้าหมาป่ารู้สึกว่ามันสมควรต้องมีข้ออ้างเพื่อปลิดชีวิตมัน

         “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงย่ำไปทั้วลำธารของข้าและกวนเอาโคลนขึ้นมา” มันตะโกนเกรี้ยวกราด “เจ้าสมควรต้องถูกลงโทษอย่างหนักจากความคึกคะนองของเจ้า”

         “แต่…นายท่าน” เจ้าแกะผู้สั่นกลัวตอบ “อย่าได้โกรธข้าเลย ถึงอย่างไรข้าก็กวนน้ำที่ท่านกำลังดื่มให้ขุ่นไม่ได้หรอก อย่าลืมสิว่า ท่านอยู่ต้นน้ำ ส่วนข้าอยู่ปลายน้ำ”

         “เจ้าทำให้มันขุ่น!” หมาป่าตะคอกใส่ “นอกจากนี้ ข้ายังได้ยินมาว่าเจ้ากุเรื่องโกหกเกี่ยวกับตัวข้าเมื่อปีกลาย”

         “ข้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร” เจ้าแกะอ้อนวอน “ข้าเพิ่งเกิดปีนี้เอง”

         “ถ้าหากไม่ใช่เจ้า ก็ต้องเป็นพี่ชายของเจ้า”

         “ข้าไม่มีพี่ชาย”

         “เอ่อ ถ้าอย่างนั้น” เจ้าหมาป่าคำราม “ก็ต้องเป็นใครสักคนในครอบครัวของเจ้านั่นแหละ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ข้าก็ไม่ปรารถนาที่จะคุยกับอาหารเช้าของข้าอยู่แล้ว”

         เจ้าหมาป่าเลิกพูดพร่ำทำเพลง มันจัดการขย้ำแกะน้อยผู้น่าสงสารแล้วลากมันเข้าป่าไป

ข้อคิดนิทานอีสป

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อันธพาลมักหาข้ออ้างให้กับการทำชั่วของตัวเองได้เสมอ พวกอธรรมย่อมไม่ฟังเหตุผลของผู้ไร้ความผิด

(Visited 4 times, 1 visits today)

ใส่ความเห็น

error: Content is protected !!